Ik keek om me heen, De wereld zo groot, Zoveel mensen om me heen, Met hun woorden zo groot.... Ik zag er niet de mens, Voelde me alleen verkleind, Door de grote woorden En mijn stem verdwijnt.. Hoofd omlaag, ik kijk je niet aan Zoveel dingen die door me heengaan, Ik voel ongemak en onzekerheid, Wat is de reden van mijn bestaan? De strijd elke dag, Of zij en hij en zij daar me wel mag, Wie ben ik en wat vind ik van mij, Jij zag wat een ander niet zag Dat kleine bange meisje, In die wereld zo groot, Deed het zo goed, ze bleef altijd zichzelf, Waardoor ze haar onzekerheid weerstand bood Haar veilige haven was haar thuis, Waar ze werd omringt door liefde en warmte, Haar rots en veilige plaats, In de armen van haar gezin Dat maakte dat ze de wereld trotseerde, En uiteindelijk zag, Dat kleine onnozele wicht, Bestaat uit liefde en licht! Al is de wereld zo groot en gemeen, Is er geweld en haat, Ze schijnt haar licht er dwars doorheen, Omdat ze uit pure liefde bestaat...