Ja, maar ik ben hsper en.... Het klinkt soms als een sloom excuus in mijn eigen oren. Maar het is verre van dat. Het is het zo graag uit willen leggen wat het is, wat er met je lijf gebeurt en hoe dat binnen komt... Het is het graag begrepen willen worden al begrijp je het zelf niet eens Want in de afgelopen maanden is het me maar al te duidelijk geworden, ik ben nog veel gevoeliger dan ik dacht en er is maar 1 iemand die daar moeite mee heeft en dat ben ik zelf. Want als ik terugkijk dan heb ik niks anders in de mensen om mij heen kunnen ontdekken dan acceptatie, liefde, begrip en respect. Behalve bij mezelf....bij mezelf vind ik plotseling duizenden vraagtekens, bergen met paniek, sloten vol onzekerheid en een hoofd vol gemene opmerkingen.. Wat ben ik op die momenten en dagen blij met mijn live hulplijnen, maar ook met de verhalen van een onbekende Want ik probeer maar steeds uit te leggen wat ik voel in mijn teen, en ik probeer maar steeds te verklaren waarom ik dat voel en wat er aan de hand kan zijn, maar dat lukt niet. Het is zo enorm heftig wat er gebeurt, dat wat er met mijn lijf gebeurt is zo hard aangekomen bij me en levert me zulke intense gevoelens op dat is niet uit te leggen. Ik voel me getraumatiseerd door iets dat voor een ander een kleinigheidje is. Wat is het dan fijn als je op het internet de ervaringen van anderen leest en met een zucht van verlichting denkt pffffff ik ben niet de enige....het is niet compleet abnormaal....( meteen ook de reden dat ik besloten heb mijn ervaringen te gaan delen) Want dat is het eigenlijk he, je voelt je zo anders dan een ander en eigenlijk wil je dat niet. En weer moet ik dan tot de conclusie komen dat "die ander" mij gewoon accepteert en lief heeft zoals ik ben. Nu ikzelf nog........