Zo had ik het onlangs zwaar met Social Media en de hardheid waarmee men denkt te mogen oordelen. Op dit moment treft het me vooral in real live... Soms heb je dat, dat een bepaald thema een tijdje terug blijft komen. Loslaten, vertrouwen, zelfliefde.....en voor mij is dat nu dus oordelen. Blijkbaar mag ik hier iets mee. Oordelen en veroordelen.... Ik hoor het aan en trek het me vreselijk aan, moet me beheersen om niet in de strijd te springen om iemand te gaan verdedigen, want dat is niet aan mij. Het is niet mijn gevecht. Maar het raakt me, extra als het iemand betreft die me lief is.... En nee, ik ben niet heilig hoor, het is echt niet dat ik nooit oordeel. Maar als dat gebeurt schrik ik er zelf van en zet ik onmiddelijk mijn roze bril op! Of anders gezegd, ik ga ernaar (proberen te) kijken vanuit mijn hart. Want het is mijn hoofd die de dingen roept die ik niet wil horen. Kijk je opnieuw naar degene of de situatie door die roze bril dan kan het zomaar zijn dat je er anders naar kan kijken. Met zachtheid en vanuit liefde. En soms zie je ipv een actie waar je niks mee kunt misschien zomaar weer de mens. Je medemens. Iemand net als jij en ik. Met gevoel en een hart. Misschien kun je ineens begrijpen waarom diegene deed wat ie deed of zei wat ze zei! Nogmaals ik ben geen heilig boontje, er zijn ook mensen of situaties waarbij mijn roze bril het even niet doet. Toch probeer ik het. Te zien het hoe, het waarom. Ik probeer te begrijpen en daardoor de hardheid te verzachten. Want dat is voor mij wat oordelen doet, het verhard je hart. En dat roept weerstand bij me op..... Wat ik graag zou bereiken is dat je je even bewust bent van wat er gebeurd. En je jezelf afvraagt, is het echt zo erg dat die ander het net even anders aanpakt dan jij zou doen of willen? Of dat diegene iets deed wat je liever niet had gezien, maar is het nu een ander persoon dan ervoor? Kun je met respect en liefde kijken en dan gewoon weer zien wat je altijd al zag?

Volgens mij ben ik in het thema oordelen beland.... 7 maart 2019